En wéér zit ik te schrijven èn zo nu en dan naar buiten te kijken en wèèr geniet ik volop! Het is maar goed, dat de “stukjes”, die ik vorige herfst en winter schreef voor het Kroonblad, naast mij op tafel liggen. Ik zou precies hetzelfde vertellen in dezelfde bewoordingen. “L’histoire se répète”...... zou je kunnen zeggen en dat is natuurlijk ook zo in de natuur. We krijgen per seizoen alles “voorgeschoteld” wat er bij past. En nu, op dit moment, zijn dat weer enorme hoeveelheden stralend oranje bottels, prachtig verbloeiende hortensia’s en rozen die nog steeds of nòg eens bloeien.

Wat was het een geweldig rozenjaar hè!? Ik vind de tuin op zijn aller-allermooist als de rozen bloeien. En het waren er dit jaar zòveel! Ik geloof niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik omringd was door een paar duizend rozen. De lange ranken van de Bobbie James waren zwaar van de bloemen. Deze romantische “jongbejaarde” kon letterlijk met haar hoofd in de rozen staan.? Verrukkelijk! Zelfs nu, begin oktober, kan ik nog genieten van roze, witte, gele en rode rozen. Ben benieuwd hoe ze het ’t volgend jaar doen. Het is toch vaak wat om en om! We wachten het maar af.

Eerst weer alle indrukken en geuren van nu opslurpen en de laatste noodzakelijke tuindingen doen voordat de stormachtige wind weer over het Wad komt aanrazen. Het begint al aardig onrustig te worden en de wind blaast verdorie veel van de mooie bottels weg en ik hoor de stoofperen stukvallen op de tegels. Jammer voor ons, maar lekker voor de vogels.

Ook de egels smullen mee. Ik hoop van harte dat ze gaan overwinteren in onze tuin. De “geordende chaos” biedt genoeg plekjes waar ze zich kunnen verstoppen.

Ik ben hartstikke blij met de egels, maar toch eten ze niet genoeg slakken, want er zijn nog altijd hosta’s die meer op gatenplanten lijken!

Tjonge, wat trekt de wind aan. Ik maak me zorgen om de oude bandwilg of beter gezegd wat daar nog van over is. Lang geleden plantten we een bescheiden wilgje, dat uitgroeide tot een prachtige karakteristieke boom. Ik snoeide hem heel regelmatig om de mooie vorm goed tot zijn recht te laten komen. De boom leende zich uitstekend tot natuurlijke parasol en “parkeerplaats” voor ijzeren vogels die we meenamen uit Zuid-Afrika. Maar helaas is de helft van de boom al gesneuveld en de rest wordt gesteund, gestut en bijeengehouden met touw en met ijzeren pennen! Ik vrees, dat we dit plaatje niet lang meer kunnen redden. Een nieuwe bandwilg .....? Dat duurt te lang en zo’n vorm krijg ik vast niet nòg eens! Een pergola?...... Uh nee ..... tenminste niet een klop-klop-kant-en-klare! Ik moet mooie stammen sparen en dan uiteindelijk héél creatief te werk gaan. Maar eerst ga ik weg, even (nou ja even!) naar Zuid-Afrika. Wat ben ik een bofkont hè! Wie bij de avond met Henk Ruitenbeek was, wordt misschien wel een tikkie jaloers.

Ik verheug me op de geuren en kleuren en op de avonturen in het natuurreservaat. Maar ik verheug me ook op het thuiskomen en het ophangen van vetbollen en het rijgen van pindasnoeren. Ik ga met net zo veel plezier weer op mijn oude stoeltje zitten om hier te genieten van het wildlife. Wat zal de warme chocolademelk dan weer lekker smaken!

Een kleurrijke herfst wens ik u van harte toe!

Trees van Vliet-Botta