Een bijdrage van ons lid Trees van Vliet-Botta
…….. Nog even…….. en dit “virus” mag weer in alle hevigheid toeslaan. ’t Begint te kriebelen, ik word wat onrustig en ongeduldig. U herkent dat, dat weet ik zeker. Ik durf wel te beweren, dat alle Groei en Bloei lezers besmet zijn met het “tuingek(te)-virus”. Er stond in het maartnummer van de (grote) GROEI en BLOEI een ontzettend leuke column van Greet Berghmans. Heeft u hem gelezen? Greet is ook ’n beetje gek, ze fezelt, mompelt, mijmert en prevelt dat ‘t ’n lieve lust is. Oh wat is dat herkenbaar! Ik loop óók in de tuin te mompelen zo van: “Komt u maar” tegen de sneeuwklokjes en ’t longkruid. En ik kijk de bladknoppen van de druif dik! Elk jaar is er weer die lichte angst van: zou ie ’t nog doen? Bij de rozenbogen sta ik de rozen succes toe te wensen en de Bobbie James krijgt de zegen mee op zijn weg naar de top van de perenboom. Ik ben blij met mijn tuingekte en weet dat mijn moeder mij “besmet” heeft. Zij had ’n tuin van het postzegelformaat, zoals ze dat nu noemen, maar die postzegel was beeldschoon, overvol en alle kinderen hadden ook nog hun eigen hoekje en/of plant. Mijn moeder was ook van de: oh’s en de ah’s. Als we alle geuite oh’s en ah’s van alle tuinliefhebbers over de hele wereld konden samenvoegen dan zouden we daar zelfs energie uit kunnen halen. Stel je voor, dat op die gewonnen energie plantjes opgekweekt zouden kunnen worden. Is dat niet ‘n leuke gedachte, ook al is het volslagen onzin?! Hier spreekt de oprechte tuingek!
Maar
ja, zoals ik al zei, we moeten nog even wachten voordat we echt “los
mogen”. Tot die tijd vermaak ik me als tuinvogelaar. Ik rijg me suf aan
pindasnoeren en koop me arm aan vogelvoer, zaden en vetbollen, maar oh
wat is het leuk om te kijken naar de Vlaamse gaaien die graaien en de
kraaien die de kunst van het pinda’s pakken afkijken. Geweldig mooi is
het als, met een PLOF, de grote bonte specht op het vogelhuisje landt en
hoe hij, als woody woodpecker de berkenstam inspecteert. Vindt ie ‘t ’n
goeie plek om te gaan hakken?? Van mij mag ‘t! Roodborst, gaai en specht
geven met recht wat kleur aan het hele buitengebeuren van nu. Voor de
rest moeten we het nog even doen met alle bruinen, grijzen en vergrijsde
groenen. Alles heeft z’n charme en als over deze verstilde tinten een
poederlaagje sneeuw ligt is de soms saaie wintertuin een echte
sprookjestuin! Ik ga nog wat lopen fezelen….. u ook?’n Bijna voorjaarsgroet van Trees, de tuingek die op ’n winterse zondagochtend de tuinjas aantrekt over de pyjama, met haar blote voeten in ijskoude laarzen stapt om gauw – gauw weer ’n pindasnoer op te hangen!
P.S. Vanochtend vroeg trakteerde ’n zanglijster mij op zijn eerste concert van dit jaar. WÀT MOOI!
